De laatste paar weken word ik weer indringend geconfronteerd met de dood. De laatste en jongste van al mijn 18 tantes die ik ooit had, is overleden, alsook een schoonzus, een jongere zus van mijn vrouw. Zij is de eerste uit hun gezin die nu dood is. De oudere generatie is er niet meer, nu zijn wij aan de beurt. Bovendien is een goede vriend ernstig ziek en heeft nog maar een paar weken. Aan de dood valt niet te ontkomen. We willen dat wel: we hebben het er liever niet over, uitvaarten zijn vaak in besloten kring en vaak hoor je pas achteraf dat in alle stilte van iemand afscheid is genomen. Rouwbezoek, bezoek aan een overledene, raakt in onbruik. We proberen de dood uit ons leven te weren, maar het is de vraag of dat wel zo verstandig is. Wat je probeert te onderdrukken, komt des te harder [...]